Geschreven op 1 januari 2026. Vaak zie ik in opstellingen dat er nog veel delen in mensen zijn die iets willen van de ouders. En bij volwassenen is het zo dat er niks meer te halen valt bij je ouders. Je ouders zijn je ouders (of ze leven of niet of dat ze bij je opvoeding waren of niet) en ze hebben gegeven wat ze konden. Soms is dat heel weinig en alleen het leven zelf. Soms is dat genoeg om een gezonde volwassenheid tegemoet te gaan, soms is dat met heel veel narigheid en is er mogelijk zelfs geen contact meer of summier.
Wat doe je dan?
Volgens opstellingen is het enige juiste: Je eigen liefdevolle ouder worden. Accepteren wat er was en wat er niet was en alle gevoelens van die wond voelen. Stap voor stap.
En zo heel je je innerlijke kind. En wordt je zelf echt volwassen. Je kan helaas niks meer eisen van je ouders wanneer hun taak erop zit. Dat stopt ongeveer rond het 18e/21e jaar.
Hier zit heel veel potentie voor heling betreft opstellingen-werk.
Je ouders aannemen met alles wat er was en niet was is vaak een heel proces. Want er zit veel pijn als je een hoop hebt gemist. Het kan ook zijn dat je dingen van hen draagt. Onbewust. Ook dat kun je terug geven.
Als je dan uiteindelijk op je eigen plek staat met je innerlijke kind in contact en je ouders achter je kan voelen als degenen die jou het leven hebben gegeven, dan gaat je aardse leven er ook anders uitzien.
Daar waar je problemen ondervond met werk/relaties/wonen etc. komen er nieuwe mogelijkheden.
Het is heel belangrijk dat het innerlijk kind in zijn/haar pijn echt gehoord is en wordt. Het is fijn als daar een spaceholder bij is, of een opsteller die die rol vervuld. Maar het gehoord worden is enkel een voorbeeld vd opsteller en moet ook innerlijk gebeuren door de volwassene zelf. Als een ander open staat om te horen wat gehoord wil worden, dan kan diegene dat innerlijk ook tegen zichzelf zeggen en als tegenwicht gebruiken voor de saboteurs die de oude patronen volgen. Hierin is die scheidslijn erg belangrijk om afhankelijkheid vd therapeut te voorkomen. De therapeut is niet de ouder/vervanger voor de gemiste ouder.
We zijn mensen en hebben elkaar nodig. Je kan op een volwassen manier vragen om wat je hebt gemist bij een ander. Ten eerste dien je dat deurtje voor ontvangst zelf open te zetten en jezelf toe te staan iets te mogen aannemen vd ander. Op die manier heb je het al aan jezelf gegeven en kun je in de buitenwereld het ontvangen. Soms kom je daarin nog je blokkades tegen, waar je in samenspel iets mee mag. Het leven zit heel leuk in elkaar, we zijn spiegels van elkaar van onze binnenwereld. Als iets nog niet ontvangen kan worden in de buitenwereld kunnen er 2 dingen aan de hand zijn: of je zoekt het wederom bij iemand die hetzelfde vertoond als 1 v je ouders en waarvan je onbewust weet: hier ga ik het niet krijgen. Die persoon is niet in staat het te geven. Of je bent wel bij iemand die het kan, maar je hebt je eigen deurtje nog niet open gezet, omdat er nog angst voor zit.
Daar kun je dan vervolgens iets mee. En het beste is voelen wat het met je doet. Ken je dat, dat als je een keer goed diep hebt kunnen huilen of echt boosheid hebt kunnen uiten, dat je dan wel krijgt wat je nodig hebt? Omdat je je eigen pijn erkend hebt vanbinnen. Dit doe je met jezelf!
De ander is nooit verantwoordelijk voor jouw welzijn of jouw noden. Zelfs je ouders niet als je kind bent. Dat ben je in eerste plaats zelf. Echter kan een baby dat zo niet bewust ervaren. Die dingen gaan automatisch of reflexmatig. En daar ontstaat vaak trauma bv. bij scheiding v moeder-kind of bij onveilige hechting. Als je uitreikt als baby en niet krijgt wat je nodig hebt, dan stop je met uitreiken en zorg je alleen voor overleving. Dat heeft gevolgen voor je hele verdere leven. Je mag als het ware weer opnieuw leren dat je mag uitreiken en dat anderen er wel zijn. Dat is zelfliefde wat je dus eerst aan jezelf leert geven, wanneer je volwassen bent. Relaties zijn een speeltuin om deze onbewuste patronen te onderzoeken en zichtbaar te krijgen.
Hechting is een groot thema in mijn werk. En heeft veel effect. Want onveilige hechting kun je dus zelf helen door een veilige hechting met jezelf aan te leren. Je gaat eerst veilig hechten aan jezelf. Dat jij er wel bent voor jouw innerlijke kind. Dan kun je ook die veiligheid bieden aan een partner/ een kind/ een vriendschap. En zo worden je relaties voller, warmer, zorgzamer etc. En durf je je leven meer en met voller vertrouwen te leven. Je kan meer risico’s nemen en durft nieuwe dingen aan te gaan.
Horen bij een groep waar je helemaal welkom bent met gevoelens is heel helend voor je systeem. Mensen knappen op, herstellen, voelen een veilige haven en kunnen stappen maken in werk/opleiding/zelfzorg etc. Ik ben groot voorstander van lotgenoten groepen, groepen die met regelmaat samenkomen en samen dingen ondernemen of samen eten. Want in zulke groepen kun je je ontwikkelen en steun ervaren. Zo groeien we samen.
We zijn ook voorbeelden voor elkaar in hoe je een goede innerlijke ouder kan zijn voor je eigen innerlijke kind.
Als je veel meegemaakt hebt, leven er vaak veel innerlijke delen in je die niet gehad hebben wat ze nodig hadden op het moment dat ze de gebeurtenissen meemaakten. Dus dan gaat er veel energie naar de binnenwereld. En is er minder energie beschikbaar voor werk, relaties, huishoudelijk werk, vrijwilligers werk, opvoeding etc. Gaat studeren soms ook niet goed of kan iemand juist veel problemen veroorzaken in de buitenwereld, omdat het geen raad weet met die heftige binnenwereld. Dit zie je vaak in de adolescentie tijd.
Opstellingen en werk met innerlijke delen kan hierin enorm waardevol zijn. Vooral omdat er lots-verstrikkingen losgemaakt kunnen worden met voorouders of ballast teruggegeven kan worden aan generaties ervoor. Dat is zo onbewust en onzichtbaar, daar is echt een opstelling voor nodig om dat bewust te krijgen. Die dingen veranderen veel en zorgen ervoor dat iemand steeds meer ook echt naar zichzelf toe kan bewegen, gezonde grenzen kan stellen en beter voor zichzelf en de eigen behoeftes op kan komen. En zo meer en meer regie heeft over het eigen leven en daarin vooruit kan komen. De dingen worden anders en de loyaliteit naar het systeem wordt erkend en er kan anders/beter gekozen worden uit liefde.
Wat ik als laatste nog wil zeggen hierover is dat vele therapieën of interacties met therapeuten een machtsdynamiek in zich hebben waarbij een volwassen cliënt met ‘gewonde’ innerlijke delen afhankelijk wordt gemaakt van iets/iemand buiten zich. Er is vaak geen echt contact op de gevoel laag, waardoor er ook geen verandering plaatsvindt. Er wordt eerder een extra wond gemaakt v iets niet kunnen/niet goed genoeg zijn of er wordt over heen gepraat en een zogenaamde pleister/overleving aangebracht. Dat is uiteindelijk niet helpend op de lange termijn.
Dus “Het innerlijk kind wil alleen maar de eigen liefdevolle innerlijke ouder” is een concept wat gefaciliteerd dient te worden door iemand die daarin een voorbeeldfunctie kan vervullen. Die heeft dus ofwel een hele goede jeugd gehad met veilige hechting (wat zeer uitzonderlijk is) of het is iemand die hierin zelf al veel ondernomen heeft. Zodat je die liefdevolle ouder-rol in jezelf kan gaan ontwikkelen. Niet door te horen dat je het maar zelf moet doen of niet kunt, maar door te zien en ervaren hoe het voelt als een ander het je geeft en dat vervolgens na te bootsen in jezelf. Dat is echte intimiteit en daar blijven helaas vele therapeuten ver bij vandaan. En dat is het menselijke ingrediënt die therapie werk helend en genezend maakt. Want zo vindt er echt contact plaats en kan de volwassen persoon terug in contact komen met dat deel in zichzelf die al zo vaak afgewezen is en vaak daardoor in zichzelf ook afgewezen werd.
Als therapeut moet je wat in huis hebben om dat leger aan overlevingsdelen en strategieën te doorstaan. Fijn voelt dat vaak niet.. en meetrillen met zo’n persoon is alles behalve fijn. Daardoor zijn er weinig mensen die dit werk echt goed doen. Daar waar partners weglopen, werk soms niet meer lukt, iemand vol zit met allerlei oud zeer en zich staande probeert te houden, daar is een licht en sterk wezen tegenover voor nodig om contact te kunnen maken door die lagen heen, want je hebt die lagen eerst te ontmoeten en accepteren zonder er afkeer voor te hebben.
Dat vraagt iets innerlijk. Iemand die dat pad zelf gegaan is, kan dat. Want wat je kent, daar kun je mee omgaan. En dat pad gaan is vaak zwaar geweest. Want wie was het voorbeeld? Soms is dat veel doen en ervaren met vallen en opstaan. Dat pad ben ik gegaan en nu kan ik dat doorgeven. Dat is mijn kwaliteit. De woorden die ik dan zeg, zijn niet alleen woorden, maar levend en vervuld met info en kracht, zodat je het zelf ook echt kan direct. De deur zet ik voor je open, waar die al heel lang dik op slot zat. Omdat het werkelijk veilig is om te mogen voelen wat er te voelen valt, zonder in de steek gelaten te worden. Ik blijf graag bij je.. als je het contact aan wilt gaan met je eigen innerlijke kind. En de strijd voert met je overlevingsdelen die alle emoties hebben opgeslagen van nare gebeurtenissen uit het verleden. Je doet het niet alleen. Je blijft wel zelf de ouder in jou die het innerlijke kind kan gaan geven wat het nodig heeft. Ik ondersteun je daar graag in om dat voor elkaar te krijgen met jezelf ipv het te blijven proberen te halen bij ouders die het je niet hebben gegeven en niet meer gaan geven of bij partners met alle gedoe vandien. Onthoud: Je innerlijke kind wil alleen maar jou en dan vind je in de buitenwereld de vervulling die je zoekt en waard bent. En heb je relaties en vriendschappen waarin geven en nemen meer in balans zijn en waar je samen tot grotere hoogtes en mysterieuze dieptes kunt leven en verbinden dan het pad wat je alleen loopt met al je sorus en je terugtrek gedrag door constante overprikkeling. Zou dat niet mooi zijn?
Sidenote: ik ben ook een mens, kan niet alles bieden.. en soms is een eenzaam pad ook heel nodig en waardevol. Fijn is het als dat tijdelijk kan zijn en je mensen vindt die je ondersteunen op je pad om steeds meer jezelf te kunnen zijn in contact met anderen. Gun jezelf een goed en gelukkig leven, daar begint het mee. En wordt zelf de ouder die je zo hard hebt gemist. Zo doorbreek je oude patronen in het familiesysteem en maak je de weg voor je (toekomstige) kinderen (of projecten) vrij v oude ballast.